BoyTrai01

 

″…บนฟ้าดูเบาเบา เป็นสีขาวที่ล่องลอย
คือเมฆก้อนน้อยน้อย เธอเห็นเป็นรูปอะไร″

 

Billboard Thailand ชวนเขียนอะไรก็ได้เกี่ยวกับความรักและบทเพลง เลยคิดว่าอยากจะเขียนถึงเพลงๆ หนึ่งที่ผมเพิ่งแต่งไป แต่จะบอกว่ามันเป็นเรื่องความรักก็ไม่ใช่ซะทีเดียว มันมีความรักปนเจืออยู่ ถูกผลักดันดัวยความรัก มันให้ความหวังเราในบางที แต่ก็บดขยี้หัวใจเราในบางครั้ง ที่จุดเริ่มต้นมันคือความรัก แต่ก็ไม่แน่เสมอไปว่าที่จุดหมายนั้นมันจะยังหลงเหลืออยู่ เพลงๆ นี้ ผมไม่ได้เขียนถึงใคร แต่เป็นเพลงที่ผมเขียนถึงสิ่งที่เรียกว่า ความฝัน

ในช่วงเวลาที่วงการเพลงเปลี่ยนไปมากมาย รูปแบบการทำงานก็เปลี่ยนกันไปตามยุคสมัย วันที่เพลงๆ หนึ่งมีราคาถูกแสนถูก วันที่ความคิดความหมายถูกโยนใส่กระบะลดราคา วันที่เราไม่ค่อยแน่ใจว่าเราจะยังกรอกคำๆ นี้ลงในช่องคำว่าอาชีพอยู่ได้หรือเปล่า สิ่งมีชีวิตที่มีชื่อเรียกว่า นักแต่งเพลง ทุกวันนี้ก็ต้องปรับตัวไปตามยุค เพื่อให้ยังได้ทำในสิ่งที่รักต่อไป ยืนระยะต่อไปให้ได้จนกว่าจะหมดยก หรือจบเกม

เพียงแต่โลกวันนี้ดูจะเป็นโลกที่เราหันมาพิสูจน์กันด้วยสถิติตัวเลข อย่างจำนวนคนเข้าชมวิดีโอในยูทูป ตัวเลขเหล่านั้นถูกใช้เป็นหลักฐานชี้วัดว่าสังคมได้ยอมรับตัวตนและผลงานอย่างไร ซึ่งจำนวนตัวเลขนั้นผกผันไปได้มากมาย จริงๆ ก็ไม่มีใครรู้หรอกว่า ตัวเลขเหล่านั้น มันมาจากความน่าสนใจ ความโด่งดัง หรือว่ามาจากคุณค่าของมันกันแน่ สุดท้ายแล้วกลไกทุกอย่างของระบบก็สอดรับกันจนกลายเป็นเงื่อนไขให้ความฝันต้องเผชิญ

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือ วันที่มีคนมาถามคุณว่า ความฝันของคุณมียอดวิวเท่าไหร่นั่นแหละ นักฝันในวันนี้ จะต้องมีจำนวนผู้ติดตามเท่าใด จึงจะได้เป็นนักฝัน

 

″…ยังมองเห็นความฝันอยู่หรือไม่
โลกความจริงบางครั้งบดบังหัวใจ
จนเหนื่อยจะฝัน″

 

จนวันนั้นเองมั้ง เป็นวันที่ผมโทรศัพท์หาเพื่อนคนหนึ่ง มันเป็นเพื่อนในแวดวงดนตรีที่ทำงานด้วยกันมานาน ได้พึ่งพาอาศัยกันอยู่บ้าง เรียกว่าหันไปก็ยังอุ่นใจว่าเห็นมันยังทำงานอยู่ โทรไปถามไถ่กันว่าช่วงนี้ทำงานอะไรบ้าง แลกเปลี่ยน ปรับทุกข์บำรุงสุขกันอยู่สม่ำเสมอ จนวันนั้นที่ผมโทรไป และได้ยินมันบอกว่ามันคงจะไม่ค่อยได้ทำเพลงแล้วล่ะ เพราะมันต้องไปทำงานประจำแล้ว ผมโวยวายบอกว่าบ้าแล้วหรือ ฝีมือชื่อชั้นขนาดนี้ อย่าเลิกไปแบบนี้สิ มันน่าเสียดายมากๆ เลยนะ เพื่อนบอกว่าแล้วจะให้ทำไง ทำเพลงอย่างเดียว มันไม่ใช่ชีวิตจริง

โลกก็ยังคงหมุนเคลื่อนไปข้างหน้า ไม่หยุดรอใครเช่นเคย ความฝันของใครก็ของมัน ต่างคนต่างมองกันไปตามแต่ใจ บางครั้งมองเห็นไม่เหมือนกัน เพียงแค่สงสัยว่าใครกันเล่า ที่จะมีสิทธิ์มาตัดสิน ว่าสิ่งที่เรียกว่าความฝันนั้นควรเป็นแบบไหน

แต่กระนั้นก็ตาม ทั้งหมดที่เล่ามานี้คงเป็นความรู้สึกที่เกิดกับผม ในช่วงเวลาที่ผมแต่งเพลง เมฆ เพลงที่เกี่ยวกับความฝันของผม เท่านั้นเองแหละครับ

S__4939793

 

Story by: บอย-ตรัย ภูมิรัตน