morrissey-live-nov-london-billboard-1548

หลังจากมีตัวอย่างภาพยนตร์ชีวประวัติของนักร้องรุ่นใหญ่ Morrissey ในชื่อ England is Mine ปล่อยออกมาได้ไม่นาน ภาพยนตร์ชีวประวัติเรื่องดังกล่าวก็ได้มีการฉายรอบพรีเมียร์ในงานเทศกาลภาพยนตร์ Edinburgh Film Festival ไปเมื่อช่วงต้นสัปดาห์ที่ผ่านมา ก่อนที่จะมีการฉายอย่างเป็นทางการในวันที่ 4 สิงหาคม 2017 แต่ยังไม่ทันได้ลงโรงฉาย เจมส์ เมเกอร์ หนึ่งในเพื่อนเก่าของ Morrissey ก็ออกอาการไม่พอใจอย่างแรง

จากเว็บไซต์ morrissey-solo.com ระบุว่าเจมส์ เมเกอร์ เพื่อนวัยเด็กของ Morrissey ซึ่งครั้งหนึ่งเคยร่วมแสดงคอนเสิร์ตกับวง The Smiths ด้วย (บทบาทของเจมส์ในวงก็จะคล้ายๆ กับ Bez จาก Happy Mondays) ก่อนที่จะแยกตัวออกมาตั้งโปรเจ็คต์ Raymond และ RPLA เป็นของตัวเอง ได้แถลงการณ์ผ่านจดหมายลงบนเฟซบุ๊คของตัวเอง กล่าวโจมตีภาพยนตร์ชีวิตประวัติของนักร้องรุ่นใหญ่นั้น มีการบิดเบือนไปจากความจริง แถมยังวิจารณ์ภาพยนตร์ด้วยถ้อยคำต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ไม่เป็นความจริง, น่าดูถูก และเหมือนนวนิยาย

ใจความของจดหมายสรุปได้คร่าวๆดังนี้

จากที่พวกเราได้เห็นกันในตัวอย่างภาพยนตร์ Morrissey ก็แค่ผู้ชายธรรมดาๆ คนนึง ที่มีผมหยักศกและท่าทางเหยาะแหยะ ที่ถูกเพื่อนที่แสนดีของเขายัดเยียดความโด่งดังให้ (แล้วเพื่อนแสนดีคนที่ว่าก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย) ภาพยนตร์เรื่องนี้มันไม่ใช่ชีวประวัติหรอก มันคือนวนิยายอิงประวัติศาสตร์มากกว่า มันแปลกนะที่ได้เห็นว่าช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ พวกเขาบันทึกภาพฟุตเทจการทำงานทุกอย่างไว้เป็นอย่างดีเลย   

ผมรู้จักผู้ชายคนนี้ดี ความจริงแม่ของเขาน่าจะฟ้องผู้กำกับภาพยนตร์ไปซะให้สิ้นเรื่อง ที่นำเสนอภาพเธอเป็นบุคคลขี้เหงา หนังเรื่องนี้มันบิดเบือนที่สุด มันไม่ได้สื่อความเป็นศิลปินในตัว Morrissey เลย ในทางกลับกัน มันดูถูกความสามารถที่แท้จริงของเขาด้วยซ้ำ

ใครๆ ก็รู้ว่าเขาเป็นคนมีเพื่อนไม่เยอะ เพื่อนในชีวิตจริงหลายคนของเขาไม่ถูกปรากฎอยู่ในภาพยนตร์ แต่ผู้กำกับกลับสร้างตัวละครที่ไม่มีจริงขึ้นมาซะอย่างงั้น

แต่ผมก็โล่งใจนะ ที่ผมไม่มีต้องมีบทบาทในหนัง เพราะนั่นหมายความว่าผมไม่ต้องเข้าไปพัวพันกับตัวเอกของภาพยนตร์ ที่เอาแต่รอคอยความช่วยเหลือและพึ่งพาแต่คนอื่น”  

สามารถอ่านจดหมายฉบับเต็มของเจมส์ เมเกอร์ได้ที่นี่

 

Statement: ‘ENGLAND IS MINE’ (film)

According to the trailer of ‘England Is Mine’, Morrissey was an autistic, retiring creature with both curly hair and a natural crimp, who had to be physically pushed into becoming a singer by a well-meaning friend​ (one who did not actually communicate with Morrissey throughout The Smiths’ success)​. Worse, they have put him in a green duffle coat and given him not one line of the Morrissyean wit we have all come to know. It is not a biopic, but historical fiction. A strange move, considering that those formative years have been so abundantly well-documented.

I knew him then, and I knew the house at 384 Kings Road. Morrissey’s mother should sue the filmmakers on their misrepresentation of her curtaining, alone. But the fact is, this is not Morrissey. The premise that if Morrissey could be a singer, then anybody could, is disingenuous, and rather insulting to his original talent as an artist.

At the time, and previous to the formation of The Smiths, Morrissey had very few close friends. This is documented in Morrissey’s memoir, ‘Autobiography’, and my memoir, ‘AutoFellatio’. I do not appear in the film, and characters who did not exist in real life are invented​ by the film-makers.​

I am relieved not to be included, because if they can portray the protagonist as a person with crimped hair who relies upon guiding hands on shoulders, to thrust him through life’s revolving doors, then I am merely someone who, miraculously, managed to venture​​ further than the ‘NO BALL GAMES’ sign posted adjacent to my bedroom window.

James Maker

Story and photo by Billboard

Translated by Promthida R.