PBK_0008_Resize

ใครเพิ่งมาหลงความน่ารักของกริมรีปเปอร์ปากแดงจากซีรี่ส์สุดฮิตเรื่อง Goblin อาจไม่รู้ว่า ‘ลุงยม’ หรือ อีดงอุค ดังมานานแล้ว เคยมาเมืองไทยหลายรอบแล้ว และรักเมืองไทยมากด้วย แต่การกลับมาจัดงานแฟนมีตติ้งครั้งนี้เป็นการพบแฟนๆ อย่างเป็นทางการในรอบ 9 ปี ความคิดถึงบวกสมหวังเลยอบอวลไปทั่วบีซีซีฮอลล์ นี่ไม่ได้เวอร์ แต่ดูงานแฟนมีตติ้งมาเยอะ ไม่มีงานไหนที่ให้อารมณ์สุขๆ ปนซึ้งๆ มีความสุขแบบซึมลึกในใจแบบนี้

ส่วนหนึ่งก็น่าจะเป็นด้วยบุคลิกของลุงยมเอง ที่จริงๆ แล้วอายุอานามก็เพิ่งจะ 35 เท่านั้น แต่มีความนิ่งๆ เนิบๆ ช้าๆ เฉื่อยๆ เรื่อยๆ มาเรียงๆ บวกตาปรือๆ ที่ดูไปก็เซ็กซี่ ดูอีกทีก็เหมือนคนง่วงนอน จังหวะการพูดแบบเนิบๆ เริ่มงานมามีความแอบห่วงว่าจะเนือยไปไหม จะง่วงไหมหนอ แต่ปรากฏว่าผิดคาด ยิ่งเวลาผ่านไปยิ่งสนุก ยิ่งดูไปยิ่งเพลิน จนรู้สึกว่างานจบเร็วจัง ทั้งที่มันก็ปาเข้าไปสองชั่วโมงกว่าตามปกตินั่นแหละ

PBK_0273_Resize
PBK_0130_Resize

ที่มันสนุกก็เพราะในความเนิบๆ เนือยๆ ของดงอุคมีความขำแบบเนียนๆ นิ่งๆ ปนมาด้วย เป็นแฟนมีตติ้งที่เราหัวเราะบ่อยมาก หัวเราะแบบนุ่มๆ ไปตามความเนิบและมุขลุงๆ ของเจ้าของงาน ที่หลังพ้นช่วงแรกก็เริ่มเข้าขากับเอ็มซีคิว (งานนี้เป็นหนึ่งในงานที่คิวทำหน้าที่ได้ดีและเป็นธรรมชาติมาก ชอบ) เพิ่งเคยเห็นเอ็มซีกล้าเอามือถือของลัคกี้แฟนมาถ่ายรูปถ่ายคลิปให้ โดยมีลุงยมให้ความร่วมมือในการเล่นกล้อง ถือว่าสเปเชียลสุดๆ เพราะปกติลัคกี้แฟนจะได้ถ่ายรูปช็อทเดียว ไม่มีการได้สิทธิเอามือถือตัวเองฝากเอ็มซีถ่ายคลิปแต่อย่างใด ไม่รู้เพราะความง่ายๆ เป็นกันเองของดงอุคทำให้คิวกล้าบอกว่า “เอามือถือมา พี่ถ่ายให้” หรือเพราะเห็นคิวกล้าดงอุคเลยเล่นตามไปด้วย และค่อนข้างมั่นใจว่าไม่ได้เป็นสคริปต์ แต่เป็นไปตามบรรยากาศที่มันดีมากจริงๆ จากการแซวและรับมุขของทั้งคู่

ลัคกี้แฟนแต่ละคนก็น่ารัก ให้อารมณ์เหมือนรอมานานและตื้นตันใจที่ได้พบ แต่ละคนบอกลุงยมด้วยประโยคเดียวกันว่า “ขอบคุณที่มาหา รอมานานมาก” ลุงของเราก็พูดขอบคุณได้อย่างเข้าใจถึงหัวอกคนรอ อาจจะเพราะลุงแกก็รอมานานเหมือนกันที่จะได้กลับมาเจอแฟนๆ อีก ถึงศิลปินดาราทุกคนจะพูดแบบนี้แต่ไม่ใช่ทุกคนจะสร้างบรรยากาศนุ่มๆ ซึ้งๆ เหมือนออกมาจากก้นบึ้งของจิตใจได้อย่างนี้ มันเป็นอะไรที่สัมผัสได้ด้วยหัวใจ บอกไม่ได้ ต้องมาอยู่ในบรรยากาศนุ่มๆ นี้เอง

PBK_0528_Resize
PBK_0254_Resize

แต่อย่าได้คิดว่าจะซึ้งดราม่าน้ำตาไหล ไม่มี มันเป็นความซึ้งแบบขำๆ โดยเฉพาะช่วงเล่นเกมที่ดงอุคพูดคุยกับแฟนด้วยความสุภาพแบบลุงๆ ผสมความเกรียน เช่น เกมถ่ายรูปตามซีนในซีรี่ส์ 5 ซีน แฟน 5 คน แรนดอมว่าจะได้ซีนไหน ลุง: “อยากได้ซีนไหนครับ” แฟน: (ดีใจ) “ซีนแบ็คฮักค่ะ เลือกได้เหรอคะ” ลุง: “อ่อ ครับ เลือกไม่ได้ครับ” เป็นมุขอะไรแบบนี้บวกกับตาปรือๆ และการตั้งอกตั้งใจจ้องหน้าแฟน (ลุงยมบอกว่าอายคอนแท็คเป็นสิ่งสำคัญ ลุงจึงจ้องแฟนอย่างจริงจัง ใครหลบตา มีการก้มหน้าเอียงซ้ายเอียงขวาตามไปจ้องให้จงได้)

ช่วงทำตามคำขอของแฟนๆ ก็น่ารัก มีทั้งขอกำลังใจในการสอบ ขอวิดีโอคอลคุยเหมือนในซีรี่ส์ อยากได้ช่อดอกไม้จากอีดงอุค อยากไฮทัชพร้อมจ้องตา และครีเอทสุดๆ คืออยากเล่นตั๊กจีกับดงอุค เป็นช่วงที่บอกเลยว่าลัคกี้แฟนโชคดีที่สุดของที่สุด ทุกคนได้ขึ้นไปบนเวที (ทั้งที่การพูดให้กำลังใจหรือการวิดีโอคอลไม่ต้องขึ้นเวทีก็ได้) แล้วให้เวลาแต่ละคนนานมาก ให้ถ่ายรูป ให้ถ่ายคลิป แถมเขียนจดหมายให้ด้วย

PBK_0156_Resize
PBK_0296_Resize

เกมสุดท้ายคือโยนบอลใส่ตะกร้าและกระโดดเชือกกับ 3 ผู้โชคดีที่ดงอุคเป็นคนเลือกเกมนี้มาเองแล้วก็เหนื่อยจนหอบเอง ถึงขั้นบ่นว่า “ผมเลือกเกมนี้ทำไมเนี่ย!” แล้วเข้าสู่ช่วงตัดสินเลือกผู้ชนะจากการส่งคลิปมาร่วมสนุก ที่จะได้ขึ้นมาออกเดทกับดงอุคบนเวทีเป็นเวลา 1 เพลง เป็นโมเมนต์ที่คนข้างล่างไม่มีความอิจฉาเลย มีแต่ความสุขและอุ่นๆ ในใจกับความพยายามจะชวนคุย ชวนทำโน่นทำนี่ (แฟนเขินไง ไม่ค่อยพูดค่อยคุย) ทั้งที่ดงอุคเองก็ไม่ใช่คนช่างพูด มันเห็นได้ว่าลุงแกใส่ใจและตั้งอกตั้งใจจะสร้างโมเมนต์ดีๆ ให้จริงๆ และจบด้วยการโชว์น้ำเสียงในเพลง My Time towards You เพลงประกอบซีรี่ส์ Bubblegum พร้อมการขอบคุณแล้วขอบคุณอีก โค้งแล้วโค้งเล่า ถ้าไม่เกรงใจอายุก็จะบอกว่าลุงแกช่างน่าเอ็นดูในความซื่อตรง จริงใจ จริงจัง ปากไม่หวาน พูดไม่มาก แต่แสดงความรักและขอบคุณได้เรียลจนมั่นใจว่าใครมาดูก็จะต้องหลงรักลุงยมแน่นอน…

Story by: Srivigar S.

Photos by: IME Thailand