cover profile_P Air

 

December 8, 2016

เมื่อย่างเข้าสองเดือนสุดท้ายของปี มักจะเป็นเวลาที่ใจหายอยู่เสมอ พออายุมากขึ้นเวลามันช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน เหมือนที่ผู้ใหญ่เคยบอกเราไว้อย่างปากเปียกปากแฉะว่าอย่าเสียเวลา เวลาเป็นสิ่งมีค่าที่สุด แต่รู้ตัวอีกทีเราใช้ชีวิตไปจะครึ่งชีวิตเอาแล้ว และทุกอย่างยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดรอใครทั้งสิ้น

สองเดือนสุดท้ายเป็นเวลาที่ค่อนข้างประหลาด มันเป็นเวลาของการผสมผสานกับสิ่งที่ตรงข้ามกัน เราเสียดายปีที่กำลังจะผ่านพ้นไป ในขณะเดียวกันเราพร้อมปาร์ตี้อย่างดุเดือดเพื่อต้อนรับปีใหม่ เรามองกลับหลังและเสียใจกับเรื่องราวหรือความสัมพันธ์เก่าๆ แต่ก็พร้อมมองไปข้างหน้าและตะโกนว่า “ช่างหัวคุณเถอะ” เราโกรธตัวเองที่ไม่สามารถทำตามความตั้งใจที่ตั้งไว้ได้ แต่ในหัวมีลิสต์ความตั้งใจใหม่ๆ ที่จะเอาไว้อวดคนอื่นเรียบร้อยแล้ว

ทุกปีเดือนพฤศจิกายนและธันวาคมเป็นเดือนอันตรายต่อสุขภาพ เพราะทุกคนจะนัดกันกินเลี้ยงและสังสรรค์แบบลืมโลกกันไปข้างนึง แต่ปีนี้ประเทศของเราตกอยู่ในความเศร้า คิดว่างานรื่นเริงคงไปเป็นแบบเท่าที่จะพอเป็นไปได้ อาจจะเป็นการดีก็ได้ที่ระดับความกระหน่ำปาร์ตี้ของปีนี้จะถูกลดลงมาบ้าง เราคงจะได้ใช้เวลาปลายปีกับครอบครัว หรือไม่ก็นั่งสำรวจตัวเองว่าปีที่ผ่านมาทำอะไรหรือไม่ได้ทำอะไรกันไปบ้าง

มีอะไรอีกหลายอย่างที่ดิฉันอยากทำ แต่ยังไม่ได้ทำ ข้ออ้างมีมากมาย แต่เอาจริงๆ แล้วมันก็ตัวดิฉันเองนี่แหละที่ไม่คิดจะลุกไปทำอะไร สังขารและความรับผิดชอบทำให้ตัวดิฉันเที่ยวน้อยลง และพักผ่อนมากขึ้น วันๆ ทำงานเสร็จก็อยากจะกลับแต่บ้าน ไม่มีความคิดว่าจะแวะไหน เป็นเรื่องที่ดิฉันค่อนข้างแปลกใจ เพราะไม่กี่ปีก่อนหน้านี้เคยหลอกตัวเองว่าจะไม่มีวันแก่ จะเที่ยว จะปาร์ตี้ แบบนี้ไปจนแก่ตาย แม้ว่าเพื่อนรุ่นๆ เดียวกันจะมีหนีไปแต่งงาน มีลูก อะไรต่ออะไรกันแล้ว ดิฉันบอกตัวเองว่า ไม่เป็นไร หาเพื่อนเที่ยวอายุน้อยๆ ไปเรื่อยๆ เรายังซ่า เรายังไหว แต่เอาจริงๆ ไม่ไหวแล้วค่ะ ถามว่าคิดถึงการสังสรรค์พบปะผู้คนไหม บอกเลยว่าคิด แต่เตียงนอน ผ้าห่ม แอร์เย็นๆ กับหลานสาวดูจะมีความสำคัญมากขึ้นและแซงหน้าความสนุกไปได้เสียแล้ว

สุดท้ายนี้หวังว่าผู้อ่านทุกท่านจะใช้เวลาเดือนสุดท้ายของปีอย่างมีความสุขนะคะ สามารถพบกับพวกเราที่เพจเฟซบุ๊กของบิลบอร์ด ไทยแลนด์ได้ทุกวันค่ะ

อรศิริ ประวัติยากูร
บรรณาธิการบริหาร