cover-profile_p-air-1024x535

ตอนเด็กๆ เคยสงสัยว่าทำไมตามโรงแรมถึงมีป้ายห้ามนำทุเรียนเข้าโรงแรม

สำหรับดิฉันทุเรียนคือสัญลักษณ์ของความสุขของครอบครัวที่ตั้งหน้าตั้งตารอหน้าร้อนเพื่อจะได้กินทุเรียน (สมัยก่อนทุเรียนต้องรอหน้าร้อนเท่านั้นนะคะ) เลยไม่เข้าใจว่าทำไมผลไม้ที่เรารักมากถึงโดนแบน

จนพ่อแม่อธิบายว่าไม่ใช่ทุกคนในโลกนี้ชอบทุเรียนนะลูก หลายคนรังเกียจรสชาติมัน และอีกหลายคนทนกลิ่นมันไม่ได้ มีการเปรียบเทียบไปถึงอุจจาระ

ดิฉันในวัยเด็กได้แต่เสียใจแทนทุเรียน แต่ไม่เคยคิดจะเอาทุเรียนเข้าไปกินในโรงแรม หรือสถานที่สาธารณะอะไรต่างๆ ที่หลายคนต้องใช้ร่วมกัน และเคยมีประสบการณ์ตอนเรียนประถมโดนไล่ลงจากรถเพราะเอาหมูปิ้งเข้ารถ ทำให้ดิฉันระวังกับเรื่องการรับประทาน กลิ่น สถานที่ และเพื่อนร่วมโลกที่หายใจร่วมกับเรา

แต่ดิฉันก็พลาดอีกจนได้เมื่ออยู่ต่างประเทศ และแม่ได้ฝากปลาเค็มที่แพ็คมาอย่างดีมากับน้องสาวที่เดินทางมาเยี่ยม ดิฉันจดจ่อรอวันเวลาที่เพื่อนต่างชาติร่วมบ้านจะไม่อยู่ เพื่อจะได้ทอดปลาเค็ม แต่ทำยังไงคุณเขาก็อยู่บ้านพร้อมกันตลอด จนวันนึงดิฉันทนไม่ไหวและตัดสินใจว่ายังไงวันนี้ต้องกินปลาเค็มให้ได้ เปิดที่ดูดอากาศแรงสุด เปิดหน้าต่างทุกบานระบายอากาศออกนอกบ้าน ปลาเค็มที่รับความร้อนในกระทะฝรั่งมันช่างหอมเหลือเกิน เหมือนดั่งละคร เพื่อนร่วมบ้านที่ดิฉันคิดว่าหลับอยู่เปิดประตูครัวเข้ามาพร้อมยื่นคำขาดว่าถ้าวันหลังทำอาหารชนิดนี้อีกเราคงอยู่ด้วยกันไม่ได้อีกต่อไปแล้วนะครับ ยิ่งไปกว่านั้นกลิ่นปลาเค็มอยู่ติดครัวยุโรปที่ไม่ได้โดนออกแบบมารับกลิ่นทำลายล้างไปอีกหลายวันเลยทีเดียว

เอาเป็นว่าเรื่องเล็กๆ ทุเรียน ปลาเค็ม หมูปิ้ง นี่แหละค่ะเป็นเรื่องใหญ่ที่ทำลายความสัมพันธ์หรือก่อเกิดประเด็นได้ง่าย ประมาณน้ำผึ้งหยดเดียว แต่กรณีนี้คงเป็นปลาเค็มหนึ่งชิ้น ดิฉันไม่ได้หงุดหงิดเพื่อนร่วมบ้านที่เล่นใหญ่บรอดเวย์ (หนักกว่ารัชดาลัยหลายร้อยเท่า) กับแค่เรื่องของกินชาวไทยแบบเราๆ เพราะเอาจริงๆ มันเป็นการรบกวนความสงบสุขของผู้อื่นเต็มๆ ถึงแม้ว่าตอนนั้นเถียงกลับไปว่าทีเวลาคุณทิ้งชีสไว้นานๆ มันก็เหม็นเหมือนกันแบบข้างๆ คูๆ

เรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้บางทีก็สะท้อนให้เห็นพื้นฐานทางความคิดและความใส่ใจของคนหลายคน เราไม่ต้องว่ากันด้วยเรื่องฐานะหรือสถานภาพทางสังคม เรื่องบางเรื่องที่บางทีดิฉันคิดว่าไม่จำเป็นต้องสอนหรือออกกฎอะไร กลายเป็นไม่ใช่ทุกคนจะรับรู้พร้อมกัน ไม่ว่าโลกจะเปิดแค่ไหน หรือมารยาททางสังคมหย่อนอย่างไหนก็ตาม ในที่สุดแล้วทุกคนยังต้องอยู่ร่วมกันอย่างมีกาลเทศะ และความเคารพ แล้วจะไม่ต้องมีปัญหาว่าใครใจร้าย ใจดำ กดขี่ ข่มเหง อีกต่อไป

และพรุ่งนี้ดิฉันจะแวะซื้อทุเรียนหน้าหมู่บ้านนั่งกินในที่ส่วนตัวให้สาแก่ใจคนเดียวเงียบๆ หลังจากกินข้าวคลุกปลาเค็มเคล้าด้วยหมูปิ้งพี่อ้วน

อรศิริ ประวัติยากูร
บรรณาธิการบริหาร