niw lesson learned

นิว-นภัสสร ภูธรใจ หรือที่เรารู้จักกันในชื่อ นิว – นิวจิ๋ว สองสาวดูโอ้แถวหน้าของเมืองไทย ที่แจ้งเกิดจากรายการ The Star ค้นฟ้าคว้าดาวปี 1 ในปี 2003 ก่อนจะกลายเป็นเจ้าของเพลงดังที่ใครๆ ก็รู้จักอย่าง คนเจ้าน้ำตา, อย่าเอาความเหงามาลงที่ฉัน, ไม่รัก…ไม่ต้อง, ฉันก็รักของฉัน, ร้ายเพราะรัก และอีกมากมาย ตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้นิวอยู่ในวงการมากว่า 10 ปี และแน่นอนว่าเธอมีบทเรียนสนุกๆ หลายอย่างมาเล่าให้เราฟัง

ก้าวข้ามความกลัว

เป็นคนเชียงใหม่ ไม่ค่อยมีโอกาสมากรุงเทพฯ จำได้ว่าตอนเด็กมาแค่สองสามครั้ง ตอนที่มาแรกๆ ไปไหนไม่ถูกเลยค่ะ แต่ก็ชอบเพราะมันเป็นเมืองหลวง มีอะไรที่เชียงใหม่ไม่มี มีแฟชั่น มีที่กินที่เที่ยว มีรถเมล์ด้วย ที่เชียงใหม่มีแต่รถแดง แรกๆ เช่าห้องพักอยู่กับจิ๋วสองคน กับพึ่งพี่ๆ ETC. เพราะเป็นคนบ้านเดียวกัน บางทีพวกพี่เขาไปเช่าห้องอัดเราก็ตามไป อยู่กรุงเทพฯ เราก็กลัวนะ กลัวหลงทาง กลัวมีคนลักพาตัว แต่ก็ต้องเรียนรู้ปรับตัว เรียนรู้เส้นทางเดินทางเวลาเพราะต้องใช้ชีวิตเองแล้ว

การทำงานในห้องอัด

เราได้เรียนรู้กระบวนการทำงาน การเขียนเพลง ต้องทำอย่างไรถึงจะได้มาเป็นหนึ่งอัลบั้ม หนึ่งเพลง ตอนนั้นนิวจิ๋วออกอัลบั้มแรกคือ NJ Together เป็นการทำงานครั้งแรกที่ค่อนข้างนานค่ะ ใช้เวลาเกือบ 1 ปีในการทำอัลบั้มนี้จนจบ แล้วเพลงสุดท้ายของอัลบั้มก็คือ คนเจ้าน้ำตา ซึ่งก็ได้กลายมาเป็นเพลงโปรโมตด้วย

ตั้งสติอยู่เสมอ

ปกตินิวเป็นคนขี้ลืมอยู่แล้ว แต่มีเหตุการณ์ที่ทำให้ต้องเตือนตัวเองว่าอย่าลืมแบบนี่อีกคือเคยลืมกระเป๋าเดินทางตอนไปทำงานที่ต่างจังหวัด ชุดที่จะใช้โชว์ทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าใบนั้น โชคดีที่ไปเตรียมตัวล่วงหน้าหนึ่งวันเลยแก้ปัญหาได้ทัน แล้วก็เรื่องรองเท้าอีก จะไปเล่นคอนเสิร์ตที่ต่างจังหวัดเหมือนกัน นึกขึ้นได้ว่าลืมรองเท้า จะวกกลับไปเอาก็ไม่ได้ รถติดมาก เลยแวะซื้อระหว่างทาง แล้วรองเท้าสำหรับโชว์มันหายากมาแถมแพงด้วย ก็ต้องยอมซื้อ แต่เรื่องที่ตลกสุดคือหยิบรองเท้าสลับข้างกันไปแสดงคอนเสิร์ตค่ะ หยิบข้างซ้ายของคู่นี้มา ข้างขวาของอีกคู่มา มารู้ตัวอีกที กำลังจะขึ้นเวทีแล้ว เลยต้องใส่คนละข้างไปแบบนั้น โชคดีที่มันคล้ายๆ กัน ความสูงส้นก็ไม่ต่างกันมาก ไม่งั้นคงแย่

แฟนคลับคือกำลังใจในการทำงาน 

ตอนเป็นศิลปินแรกๆ เริ่มจากมีแฟนคลับ 5 คน แล้วก็เพิ่มจาก 5 คนเป็น 20 เป็น 100 คน นิวว่ามันเป็นเรื่องมหัศจรรย์มากนะ ขอเรียกกลุ่มแฟนคลับว่า ‘มหัศจรรย์มวลชน’ แล้วกัน เพราะพวกเขาเป็นแรงผลักดันที่ทำให้เราได้ทำงาน ให้ทั้งความรักและกำลังใจในการทำงาน ช่วงที่นิวจิ๋วหายไป 5-6 ปีก็คิดว่าคงไม่มีใครรอเราแล้ว แต่ผิดคาด พอปล่อยซิงเกิ้ล อย่าเอาความเหงามาลงที่ฉัน ปรากฏว่าเขายังรอเราอยู่ แค่ไม่รู้จะติดตามเราได้ที่ไหน จนช่วงหลังที่เทคโนโลยีทำให้เราใกล้กับแฟนได้มากขึ้น วงแฟนคลับก็กว้างขึ้น บางคนถึงขั้นบอกขอเอาเราไปเป็นตัวอย่างในการใช้ชีวิตในการทำงาน เป็นความประทับใจที่ได้เป็นศูนย์รวมจิตใจของใครหลายๆ คน

รักแท้มีอยู่จริง

ด้วยความที่เราเป็นผู้หญิงและอยู่ในวงการ เลยได้เจอคนมากมายหลายแบบ จนเราคิดว่าวงการนี้มันเป็นวงการมายา ไม่มีความรักอยู่จริง บางคนอาจเข้ามาหาเพราะชื่อเสียงหรือเปล่า จนได้มารู้จักกับเป๊ก ซึ่งก็รู้จักกันเพราะการทำงาน ทำให้เราพิสูจน์ได้ว่ามันเป็นไปได้นี่ ความรักในวงการนี้มันยังมีอยู่จริงนะ

Story by Pensagow S.

Photo by Purin A.