ย้อนกลับไปในวันที่ บิลบอร์ด ไทยแลนด์ มีโอกาสได้สนทนากับ บอย – อริย์ธัช พลตาล (ร้องนำ), ป้อม – ฉัตรชัย งามสิริมงคลชัย (กีตาร์), ปิติ – เอสตราลาโด สหพงศ์ เดน โดมินิค (กีตาร์) และ ออตโต้ – ชาญเดช จันทร์จำเริญ ในนาม Lomosonic ที่สตูดิโอแห่งหนึ่งเมื่อช่วงปลายเดือนกรกฎาคม พวกเขาบอกกับเราว่ากำลังจะได้ไปเล่นคอนเสิร์ตที่ต่างประเทศ และก็ไม่ต้องรอคอยกันเนิ่นนาน เราก็เห็นภาพที่สนามบินที่พวกเขาโพสต์ลงโซเชียลมีเดีย เตรียมตัวเดินทางสู่ประเทศเกาหลีใต้ เพื่อที่จะไปขึ้นเวทีของเทศกาลดนตรีร็อคขนาดใหญ่ของที่นั่นกับ “Busan International Rock Festival” และภาพที่ บอย นักร้องนำขึ้นไปยืนท่ามกลางแฟนเพลง ชูสัญลักษณ์วง และธงชาติไทยที่โบกสะบัดอยู่เคียงข้างทำให้ทุกคนที่ได้เห็นขนลุก สิ่งที่คุณจะได้อ่านต่อจากนี้คือคำบอกเล่าจาก บอย Lomosonic ผ่านตัวอักษรที่เขาตั้งใจเขียนขึ้นมา เพื่อส่งต่อความรู้สึกอันน่าภาคภูมิใจ ที่วงร็อคสัญชาติไทยวงนี้ได้ไปประกาศความฝันอันยิ่งใหญ่ถึงเมืองนอกเมืองนาเป็นครั้งแรกในชีวิต

HH2_1847

 

Plane to Busan
JOURNAL OF LOMOSONIC LIVE IN
BUSAN INTERNATIONAL ROCK FESTIVAL

 

28 สิงหาคม 2559
แบ็คสเตจ
lost in translation
13.40 น.

ซีเจ (ผู้ดูแลวง) เดินฝ่าสายฝน รองเท้าแอร์แม็กซ์สีดำเต็มไปด้วยโคลนเพื่อที่จะเข้ามาในห้องพักศิลปินซึ่งเป็นตู้คอนเทนเนอร์ที่จัดไว้ให้เราแล้วพูดว่า “วี กอนนา แคนเซิล…”

ใจผมร่วงไปที่ตาตุ่ม…

29 สิงหาคม 2559

อากาศสดใส แดดแรกตั้งแต่เราเหยียบปูซาน ตลอดทั้งวันหลังจากที่ปฏิบัติภารกิจเสร็จสิ้น เราเที่ยวพักผ่อนตามแลนด์มาร์ค ชายหาด วัด ปูซานเป็นเมืองน่าอยู่ ได้กินปลาหมึกดุ๊กดิ๊ก และไหว้พระ

Sunlight
Temple01
Temple02

******************************

27 สิงหาคม 2559
21.00 น.
“ถึงเวลา”

เรานัดรวมพลที่สนามบินสุวรรณภูมิ เช็กอิน ทำธุระต่างๆ เพื่อเดินทางมาทำการแสดงคอนเสิร์ต ณ ต่างประเทศครั้งแรกของวงที่เมืองปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ ด้วยความเข้มงวดจากเจ้าหน้าที่สายการบิน เกิดความเข้าใจผิดเกี่ยวกับการโหลดอุปกรณ์ดนตรีต่างๆ  จากคนที่ต่อแถวคนแรก เรากลับจัดการเรื่องต่างๆ จนเสร็จเป็นคิวสุดท้าย พวกเราต้องรีบต่อคิวยาวเหยียด เพื่อที่จะมาเกตให้ทัน โชคดีที่เวลายังพอเหลือ และไม่ได้ต้องรีบร้อน ผมซื้อโดนัทกินรองท้อง เพื่อเตรียมตัวหลับให้สนิท เพราะตั้งใจจะอดนอนเพื่อที่จะมาหลับบนเครื่องบิน

 

28 สิงหาคม 2559
01.00 น.
“นอนไม่หลับ”

ผมเริ่มได้กลิ่นความไม่ง่ายของทริปนี้ เพราะเป็นคนนอนยากอยู่ด้วยแล้ว การที่ผมไม่สามารถนอนบนเครื่องได้แปลว่า 2 วันนี้ผมจะได้นอนแค่ 5 ชั่วโมง (8 ชั่วโมงต่อวันคือเวลาที่ดีที่สุดในการนอนเพื่อเตรียมตัวไปร้องเพลงของผม)

“หายนะ”

ตลอดทั้งสีสันเล็กน้อยจากการที่เครื่องบินต้องบินผ่านพายุ การพักผ่อนเป็น “ศูนย์” รวมถึงการดีเลย์ของเครื่องบินทำให้เราต้องตัดเวลาพักผ่อนซึ่งเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ออกไป รวมถึงจากการพูดคุยกับทุกคนในวง แทบจะไม่มีใครได้พักผ่อนกันเลยจริงๆ และเราก็เดินทางถึงปูซานประมาณเก้าโมงกว่าๆ

Beach
HH2_1436

 

ปูซาน
09.00 น.

สายฝนโปรยปรายต้อนรับน้องใหม่ สำหรับเทศกาลดนตรีต่างประเทศครั้งแรกของเรา มีสตาฟฟ์มารับเราที่สนามบิน 2 คน พร้อมความยุ่งยากระดับไมเนอร์ คือ การสื่อสาร หลังจากนั้นก็จัดการธุระเล็กน้อยเรื่อง เอกสาร WIFI การตรวจคนเข้าเมือง (ซึ่งถูกโฉลกกันอยู่แล้ว เนื่องจากรูปลักษณ์ที่เป็นอันตรายต่อความมั่นคงของประเทศใดๆ ก็ตามที่ผมไปเยือน) จนเสร็จสรรพ

 

12.40 น.

เราเดินทางจากโรงแรมไปที่แบ็คสเตจ ฝนยังคงตกลงมาอยู่เรื่อยๆ เราพบว่าหลังเวทีเจิ่งนองไปด้วยน้ำ พื้นทรายปนโคลนทำให้การทำงานในแบ็คสเตจไม่ง่ายเหมือน 2 วันที่ผ่านมา

ซีเจ (ผู้ดูแลวง) เดินฝ่าสายฝน รองเท้าแอร์แม็กซ์สีดำเต็มไปด้วยโคลนเพื่อที่จะเข้ามาให้ห้องพักศิลปินซึ่งเป็นตู้คอนเทนเนอร์ที่จัดไว้ให้เรา แล้วพูดว่า “วี กอนนา แคนเซิล…”

ใจผมร่วงไปที่ตาตุ่มแล้วครับ…

ปิติ พยายามสื่อสารจนได้ความว่า เราคงต้องยกเลิกการซาวนด์เช็คตามตาราง และกลับมาพักผ่อนที่โรงแรม และรวบทุกอย่างคือ ซาวนด์เช็คภายในครึ่งชั่วโมง และขึ้นโชว์ที่เวลา 18 นาฬิกา ตามเวลาท้องถิ่น เมื่อมาถึงโรงแรม ผมหลับไปโดยไม่รู้ตัว นั่นคือสิ่งที่ผมไม่เคยทำเลยคือ การนอนก่อนโชว์ เพราะจะทำให้ผมเสียงแหบ หลังจากตื่น ผมต้องวอร์มเสียงมากกว่าเดิม ความกังวล ความอ่อนล้าจากการเดินทางสุมรวม ตอนนี้สภาพพวกเราทุกคนไม่พร้อมเลย

HH2_1504

17.30 น.

เราเดินทางมาถึงหลังเวที ข้อจำกัดทางเวลาคือ เราต้องซาวนด์เช็ค และทำการแสดง คนที่ทำงานหนักที่สุดน่าจะเป็น ทีมงานของเรา พวกเขาต้องทำงานท่ามกลางสายฝนและข้อจำกัดทางเวลา เราซาวนด์เช็คเสร็จก่อนเวลา และตัดสินใจทำการแสดงก่อนเวลา เราตัดทุกสิ่งทุกอย่างออก แล้วก้าวขึ้นไปบนเวที แบบไม่รู้ว่าจะมีใครอยากดูเราหรือรอดูเราอยู่บ้าง

 

18.00 น.
“ทำการแสดง”

เพลย์ลิสต์

1. คำตัดสิน
2. ถึงเวลา
3. ได้หรือไม่ได้
4. ความรู้สึกของวันนี้ (ตัดเพลง)
5. ขอ
6. เก็บไว้

HH2_1952
HH2_1726
HH2_1902

 

30 สิงหาคม 2556
20.10 น.
“บนเครื่องบินเที่ยวกลับ”

ผมนั่งคิดทบทวนถึงประสบการณ์ที่เกิดขึ้น ครั้งแรกของการทัวร์ต่างประเทศ​ ประสบการณ์ที่เก็บมาเป็นข้อมูลเพื่อแก้ไข ในครั้งถัดๆ ไป เราทุกคนล้วนได้ประสบการณ์ รวมถึงทีมงาน พี่เดียว ซาวนด์เอนจิเนียร์ แมคนิโต้ และ อ้น เทคนิเชียน การทำงานที่ต่อสู้กับปัจจัยที่ต่อรองไม่ได้ทางธรรมชาติ และอุปสรรคด้านภาษา รวมถึงสุดท้าย เรายังรู้สึกสนุก และมีความสุขที่ได้เล่นดนตรี มันเหมือนการกลับไปเล่นดนตรีในงานแฟตที่มีคนดูเพียง 5 คน ไม่มีใครรู้จักเพลงของเรา เราต้องทำทุกอย่างที่เขาชอบ เรากลับไปเล่นแบบนั้น มันทำให้ตะกอนที่นอนก้นถูกตีขึ้นมา เรารู้สึกดีใจและอุ่นใจที่มีน้องๆ คนไทยโบกธงชาติ และร้องเพลงไปกับเรา รวมถึงทุกคนที่ปูซาน… ทุกคน ชิกิแน!!!! ( แปลว่าสุดยอด )

HH2_1971

 

******************************

ดนตรีพาเรามาไกลมากๆ จริงๆ 3,518 กิโลเมตรจากประเทศไทย เรามาร้องเพลงไทยที่นี่ เรามาประกาศความฝันของเราที่นี่ เราเฝ้ารอ และอยากรู้ ว่าดนตรีจะพาเราไปที่ไหนต่อ

สถานีต่อไป…  “ไต้หวัน”

2016 Heartown Festival !!!

27 November 2016 

Taichung Intercontinental Baseball Stadium, Taichung, Taiwan

 

ด้วยรักและเคารพ

LOMOSONIC

HH2_2014

 

Story by: Aritach Boy Poltan
Photos by: Sanamluang Music