TT02
TT03

 

เป็นหนึ่งในบอยแบนด์ที่ดังและฮ็อตสุดในโลก สมัยรุ่งๆ ยุค 90s เคยยกวงมาเล่นในบ้านเราแล้ว แต่หลังจากนั้น Take That ก็หายไปจากไทยแลนด์นานถึง 20 ปี คุณพระ! 20 ปีเลยทีเดียว! อย่างไรก็ตาม พร้อมๆ กับการออกทัวร์ครั้งยิ่งใหญ่ในอังกฤษและยุโรปเมื่อปีที่แล้ว เป็นความโชคดียิ่งที่สามสมาชิก แกรี่ มาร์ค ฮาวเวิร์ด ไม่ลืมเมืองไทย เราจึงได้ต้อนรับพี่ๆ ในวัยหลัก 4 ที่กทม. อีกครั้ง

ลงเครื่องตอนเช้าพร้อมภาพการมะรุมมะตุ้มรุมรับของทั้งแฟนทั้งสื่อ มีภาพเซลฟี่ให้ได้กริ๊บกริ้วกันเบาๆ ช่วงบ่าย Take That ก็เปิดห้องเล็กๆ คุยกับสื่อแค่หลักสิบ อันนี้บอกเลยว่านั่งรอกันไปก็ใจเต้นตุบตับกันไป เพราะแต่ละคนอายุอานามไม่ได้ยิ่งหย่อนกว่าศิลปินสักเท่าไหร่ และล้วนโตมากับเพลงของ Take That แต่พอสามหนุ่มปรากฏตัวเท่านั้นแหละ ความตื่นเต้นหายวับ กลายเป็นความขำขันเฮฮา เพราะแกรี่ มาร์ค ฮาวเวิร์ด ลันลา ร่าเริง อารมณ์ดี ยิ้มแป้น ยิงมุขใส่ตลอดเวลา

TT01
TT04

 

บทสนทนาก็เรื่อยๆ มาเรียงๆ ตามธรรมเนียม เช่น ถึงจะหายไป 20 ปีแต่ก็ยังจำความประทับใจสมัยมาเล่นคอนเสิร์ตที่เมืองไทยได้ไม่ลืม และช่วงที่หายไปนั้น พี่ฮาวเวิร์ดแอบมาเที่ยวเกาะสมุยแบบเงียบๆ ด้วย ส่วนเรื่องว่าหลังจากทัวร์นี้ อนาคตของวงจะเป็นยังไงต่อไป พี่แกซยิงมุขตู้มว่า “วงเรายังมีอนาคตเหรอ ผมว่าไม่มีนะ!” ขำกลิ้งทั้งเพื่อนทั้งสื่อ เป็นความรีแลกซ์ตามประสาวงที่ผ่านการยืนบนจุดสูงสุดของวงการมาแล้ว และในตอนนี้พวกเขาบอกว่าก็แค่สนุก สุขกับการทัวร์และร้องเพลง เรื่องอื่นไม่ได้สนใจเท่าไหร่

นอกจากยิ้มแย้มเฮฮา ยังมีปฏิสัมพันธ์กับสื่อประหนึ่งสนิทกันมา 5 ปี ทั้งแซวทั้งเดินลงจากเวที เอาไมค์มายื่นให้สื่อถามด้วยตัวเอง (เฮ้ย! นี่ Take That นะ ไม่ใช่วงกะโหลกกะลา!) และตอนจัดที่ถ่ายรูป พี่ๆ ก็ช่วยกันยกโต๊ะบนเวทีเอง ไอ้เราก็ห้ามกันเสียงหลง กลัวกระดูกกระเดี้ยวจะหัก หลังไหล่เคล็ดขัดยอกก็จะซวยเอา ขำกันไปอีก สรุปแล้วที่คุยๆ กันไม่ได้อะไรมาก แต่ได้เห็นความน่ารักเป็นกันเองของทั้งสามจนอยากถ่ายคลิปยาวๆ มาให้ดูกันจริงๆ จะได้เห็นว่าวงที่ดังมากกกกกไม่จำเป็นต้องทำตัวเทพ หน้านิ่ง ทิ้งระยะห่าง ทั้งโค้งทั้งไหว้ทั้ง “ขอบคุณครับ” กันนับไม่ไหว

TAKETHAT_32
TAKETHAT_44

 

คอนเสิร์ตจัดขึ้นในวันถัดมา อบอุ่นด้วยจำนวนผู้ชมเกือบเต็มฮอลล์ มีทั้งฝรั่งทั้งไทย อันนี้ไม่แปลก แต่แปลกตรงมีคนดูเพศชายเยอะอย่างไม่น่าเชื่อ และเมื่อแกรี่ มาร์ค ฮาวเวิร์ด ขึ้นเวทีในเพลง Shine พร้อมวงดนตรีสด ทุกคนก็พร้อมใจกันทิ้งเก้าอี้ เฮละโลไปหน้าเวที สนุกไหม มันก็สนุก แต่ก็แอบรู้สึกว่าไม่ค่อยแฟร์กับคนซื้อบัตรแพง เพราะทุกราคาสามารถไปกองรวมกันได้หมด และเป็นเหตุผลว่าทำไมเราจึงไม่สามารถนั่งดูคอนเสิร์ตได้ เพราะทุกคนยืนน่ะสิคะ ขืนนั่งก็มองไม่เห็น แต่เอาเถอะ คอนเสิร์ตก็สนุกจริงควรแก่การสละเก้าอี้ลุกขึ้นยืนและเต้น

เซ็ทลิสต์ช่วงเพลงใหม่อาจจะเงียบๆ ไปบ้าง แต่พอถึงเพลงฮิตเพลงดังที่มาเต็มตั้งแต่ Pray กับลีลาการเลื้อยสุดเซ็กซี่ของพี่ๆ ในวัย 40 เรียกเสียงกรี๊ดคอแทบแตกจากสาวฝรั่งข้างๆ ไปจนถึงเมดเลย์อคูสติค A Million Love Songs, Babe, Could It Be Magic ฟินสุดกับ Back For Good เพลงชาติของสาวกบอยแบนด์ยุค 90s ท่ามกลางกราฟิค 3D เพลินตา และน้ำเสียงนุ่มๆ ที่คิดถึง (เช็ดน้ำตาแป๊บ) ช่วงท้ายเพิ่มบีทกันนิดกับ Relight My Fire, Rule The World และจบอย่างอลังการด้วย Never Forget กับโค้ดตบมือพร้อมกันทั้งฮอลล์ มันช่างชวนให้นึกถึงความหลังสมัยยังหนุ่มที่มากันครบห้าจริงๆ

TAKETHAT_27
TAKETHAT_33
TAKETHAT_37
TAKETHAT_54

 

เสียดายตรงที่คอนเสิร์ตสั้นไปนิด (ไม่มีอังกอร์ด้วย) แต่สนุกสนานและอิ่มใจสมการรอคอย โปรดักชั่นสวยล้ำ การร้องการเล่นดนตรี (แกรี่เล่นเปียโน มาร์คโชว์กีต้าร์) เป๊ะสมราคาบอยแบนด์อันดับต้นๆ ของโลก เอนเตอร์เทนเยี่ยม คนดูก็มีคุณภาพทั้งร้องทั้งเล่นกับศิลปิน จนพี่แกซออกปากว่า “สัญญาว่าเราจะไม่ทำให้รอนานตั้ง 20 ปีอีกแล้ว” ก่อนจะเดินไหว้รอบเวทีอำลาไปพร้อมยิ้มแป้นๆ เอ๊ะ แปลว่าจะกลับมาอีกสินะ!

 

Story by: Srivigar S.

Photos by: Contango