LOGO_Undetected-01

 

หากมีคำพูดที่ว่า “จินตนาการสำคัญกว่าความรู้แล้ว” สำหรับวงดนตรีวงนี้เราคงต้องสร้างคำพูดใหม่ มานิยามให้กับเพลงของพวกเขาว่า “ความรู้สึก สำคัญมากกว่าจินตนาการ” เพราะเพลงทุกเพลงของพวกเขาอัดแน่นไปด้วยเนื้อเพลงและท่วงทำนองที่เต็มไปด้วยความรู้สึกก่อนที่มันจะพาคุณให้จินตนาการไปถึงสิ่งที่คุณคิดเสียอีก ถ้าคุณเคยฟังการแสดงสดของพวกเขาสักครั้งหนึ่งคุณจะเข้าใจถึงคำนิยามนี้ได้ไม่ยากนัก

เรากำลังพูดถึง วงดนตรีที่มีชื่อว่า JINTA (จินตะ)  จินต ที่มาจากคำว่า “จินตนาการ” เป็นเหมือนคำย่อ เป็นตัวแทนเวลาที่จะมีการนำคำว่าจินตนาการไปใช้กับอะไรสักอย่างนึง มักย่อเหลือ จินต เช่น จินตภาพ จินตศาสตร์ จินตคณิต อะไรแบบนี้

ธี ณัฐธีร์ วิชชุเกรียงไกร – ร้องนำ,กีตาร์,ประพันธ์
อาร์ท ธีรวัชร์ อุกฤษณ์ – ไวโอลิน
จี๊ป รัชช อมาตยกุล – กีตาร์ไฟฟ้า,กีตาร์
จูเนียร์ เกียรติอุดม เกียรติสูงส่ง – เบส
เฟรม สาริศ ขันดาวงศ์ – กลองชุด

คือเด็กหนุ่ม 5 คนที่ค่อย ๆ มารวมตัวกันได้จากการพบปะกันจากหลากหลายประสบการณ์ในชีวิตของพวกเขา แต่ส่วนตัวก็ไม่ได้อยากรู้ว่าเขาจะรวมกันได้ยังไง มากไปกว่าพวกเขาตั้งใจจะสื่ออะไรออกมาในเพลง เพราะในเพลง และการแสดงสดของ JINTA เราถูกสะกดให้อยู่กับเพลงของพวกเขาด้วย วิธีที่ใช้ในหมู่พวกนัก Performance ที่เรียกว่า Memory Recall คือ การดึงความทรงจำ หรือภาพ บรรยากาศมาใช้กับตัวเอง แล้วสะท้อนออกไปเป็นการแสดง หรือก็คือ ดึงเอาจินตนาการในหัว ปรุงเป็นความรู้สึก เฉดสี แล้วโยนออกมาผ่าน Performance  ผ่านดนตรี (จริงๆ นักดนตรีใช้วิธีนี้กันเยอะนะ แต่ไม่รู้ตัว คนฟังเพลงก็เป็น โดยเฉพาะเพลงเศร้า) การพูดคุยถึงเนื้อหาในเพลง การอธิบายถึงตัวละคร ความรู้สึกบางอย่างที่มีกับเพลงตัวเอง ก่อนจะเริ่มเล่นในแต่ละเพลง ทำให้คนฟังถูกดึงเข้าไปคล้อยตามกับเพลงของพวกเขาได้ไม่ยากเกินไปนัก

จินตะ คือ ดนตรี POST – FOLK  (เกือบ ๆ จะเป็นแนว เพื่อชีวิต) พวกเขาออกแบบมาให้เป็นดนตรีที่เน้นการถ่ายทอดจากคนสู่คนจริงๆ เพราะในด้าน Post  ก็ถ่ายทอดด้วยดนตรีที่สวยงาม บรรยากาศที่ปกคลุม กับ Folk ก็เล่าเรื่องด้วยภาษาสวยงามเหมือนกัน และในการ Arrange  ดนตรีของจินตะ มีการใช้เรื่องสี ที่เกิดขึ้นในหัว (ซินนิสธีเซีย) มาเป็นตัวช่วยใน Melody ตอนทำเพลงหลาย ๆ เพลงด้วย
ถึงแม้เพลงของ จินตะไม่ใช่เพลงฟังง่าย เนื้อเพลงเขียนออกมาเป็นเหมือนบทกวี มีภาษาที่สวยงามก็จริง หากในด้านความหมายกลับเป็นเหมือนคำบอกเล่าปลายเปิดที่ให้คนฟังไปจินตนาการเรื่องราวที่เหลือเอาเอง แต่สำคัญที่สุดคือคนฟังในปัจจุบันก็พิสูจน์ให้เห็นว่าคนฟังไม่ได้ต้องการแค่เพลงที่ฟังง่าย ย่อยง่าย เสพง่าย เสมอไปแล้ว

แทร็คแนะนำ : ฝิ่นหนาว (The Winter Opium) / เด็กผู้หญิงกับฝนมวลเบา (The Girl and Rainny Float) / เกสรดอกไม้ (Rapel)

อย่าเชื่อในสิ่งที่เราบอก แต่อยากให้ลองไปฟังเพลงของพวกเขาดู

Story by: อิงกาญจน์ ผลโพธิ์